GÖÇTÜ SONSUZA
Karakış kesti kapıları adım atamıyorsun dışarıya
Yollar kapalı hüzün içinde ağaçlar boyun bükmüş
Doğa aka büründü uzaktan geldi sevdiklerin
Duyguları gözyaşına dönüştü yağan yağmur gibi
Hava soğuk teslim ettik emanetini toprağa
Şubat günü minik kuş dolaştıçam dalı, toprak ve ağaç dalında
Konuverdi mezarının üstüne gezindi kalktı
Diktiğin dut ağacına konuverdi ürkmedi geldik göz göze
Cebimden çıkardım fotoğraf makinemi çeki verdim resmini
Usumda kaldı güzel renkli göğüs kafesin
Özleştirdik seninle çevrendeki hayvanlara olan sevgini
Yumak, yumak oldu gözyaşlarııslattı yanakları
Torunun içinde iz bıraktı dönüşü olmayan yolda
Gözler aradı aradı boşlukta kaldı umutlar
Minik Kuş imge oldu kış gününde
Dolup, dolup kar fırtınasıyla boşalan gök yüzüışık oldu
Gönülde hep sevenlerin ışıklarla özleştirdi
Ebediyete göçerken huzur içinde uyu annem
Orhan Özdemir 23.02.2017 İstanbul
